-پودر متاسترون (Superdrol) با کیفیت برتر برای بدنسازی CAS:3381-88-2

    متاسترون چیست؟ هویت شیمیایی و منحصر به فرد ساختاری

متاسترون، که از نظر شیمیایی به عنوان 2،17 -دی متیل-5 -آندروستان{3}}اول-3-one نامیده می‌شود، به کلاس استروئیدهای آنابولیک-آندروژنی مصنوعی تعلق دارد. فرمول مولکولی آن C21H34O2 با جرم مولی 318.501 گرم بر مول است. این ترکیب همچنین با چندین نام مترادف نیز شناخته می شود: متیلدروستانولون، متاسترون، و از همه مهمتر، سوپردرول.

معماری ساختاری متاسترون نشان می‌دهد که چرا این چنین احترام-و چنین احتیاط- در بین کسانی که از آن استفاده می‌کنند، دارد. این اساساً مشتقی از دی هیدروتستوسترون (DHT) است که به طور خاص در دو موقعیت بحرانی اصلاح شده است. 17 -متیلاسیون ویژگی مشترک بسیاری از استروئیدهای خوراکی از جمله متیل تستوسترون و دیانابول (متاندینون) است. این اصلاح از مولکول در برابر متابولیسم کبدی سریع- محافظت می‌کند و امکان فراهمی زیستی خوراکی را فراهم می‌کند. با این حال، همین ویژگی ساختاری استرس قابل توجهی را بر کبد تحمیل می کند، زیرا این ترکیب باید توسط آنزیم های کبدی پردازش شود که از نظر تکاملی برای چنین بسترهای مصنوعی بهینه نشده اند.

دومین اصلاح-2 -گروه متیل-متاسترون را از ترکیب اصلی آن، دروستانولون (Masteron) متمایز می‌کند. این افزودن به طور چشمگیری پروفایل اتصال گیرنده و رفتار متابولیکی ترکیب را تغییر می دهد. نتیجه خالص مولکولی است که، میلی گرم در میلی گرم، تقریباً 400٪ از فعالیت آنابولیک متیل تستوسترون را نشان می دهد در حالی که فقط 20٪ از فعالیت آندروژنی خود را نشان می دهد. این نسبت Q- (نسبت آنابولیک به

فراهمی زیستی خوراکی و راه تجویز

متاسترون به صورت خوراکی فعال است و فراهمی زیستی تخمینی آن تقریباً 50٪ است. این بدان معنی است که به ازای هر میلی گرم مصرف شده، تقریباً نیمی از آن به گردش خون سیستمیک می رسد. در حالی که این فراهمی زیستی برای یک استروئید خوراکی قابل احترام است، همچنین به این معنی است که متابولیسم کبدی{3}اولین عبور می کند{4}}یک ملاحظات کلیدی برای کسانی که نگران سلامت کبد هستند.

پودر متاسترون با کیفیت بالا، وقتی به درستی سنتز شود، به صورت یک ماده کریستالی سفید تا مات-به نظر می رسد. خلوص آن مهم است. ناخالصی‌های موجود در مسیر سنتز می‌توانند محصولات جانبی کبدی یا ترکیباتی با فعالیت گیرنده غیرقابل پیش‌بینی را معرفی کنند. سنتز معمولاً از اکسی متولون از طریق هیدروژناسیون کاتالیزوری در اتانول با پالادیوم روی زغال چوب به عنوان کاتالیزور انجام می شود.

انتخاب آنابولیک

ویژگی بارز متاسترون انتخاب آنابولیک قابل توجه آن است. در سنجش‌های میوتروفیک آندروژنی کلاسیک جوندگان، این ترکیب 400 تا 800 درصد از فعالیت آنابولیک متیل تستوسترون را نشان می‌دهد در حالی که تنها 20 درصد از فعالیت آندروژنی آن را ثبت می‌کند. این نسبت نشان می‌دهد که از نظر تئوری، کاربران می‌توانند با حداقل عوارض جانبی آندروژنیک مانند ریزش مو، بزرگ شدن پروستات، یا ویریل‌سازی، به رشد ماهیچه‌ای قابل توجهی دست یابند.

با این حال، تئوری و عمل به طور معناداری با این ترکیب متفاوت است. با وجود دودمان مشتق DHT، متاسترون به استروژن معطر نمی شود. این فقدان فعالیت استروژنیک به این معنی است که احتباس آب حداقل است-کاربران معمولاً مزایای "خشک" را گزارش می‌کنند که مشخصه آن عضله سخت و مشخص است و نه ظاهر نفخ‌زده مرتبط با ترکیبات معطر مانند Dianabol یا Anadrol.

نمایه غیر معطر-

ناتوانی متاسترون در تبدیل به استروژن یک شمشیر دولبه-است. از یک طرف، عوارض جانبی استروژنی را از بین می برد: خطر ژنیکوماستی از نظر تئوری کاهش می یابد، و احتباس آب زیر جلدی تعریف عضلانی را مبهم نمی کند. از سوی دیگر، استروژن نقش مهمی در سلامت مفاصل، متابولیسم لیپیدها و عملکرد عصبی دارد. سرکوب کامل تولید استروژن درون زا در طول یک چرخه متاسترون-به دلیل اثرات سرکوبگر خود این ترکیب بر روی محور هیپوتالاموس{{5}هیپوفیز{6}}بیضه-می‌تواند منجر به بی‌حالی، ناراحتی مفاصل و تغییرات نامطلوب در پروفایل شود.

به طور متناقض، علیرغم ماهیت غیر معطر آن، برخی از کاربران علائمی شبیه ژنیکوماستی{1}}در طول یا بعد از چرخه متاسترون گزارش کرده اند. این پدیده احتمالاً ناشی از سرکوب قوی این ترکیب از تولید تستوسترون درون زا است که نسبت آندروژن به استروژن را در بافت پستان تغییر می‌دهد و به طور بالقوه به استروژن درون زا اجازه می‌دهد تا اثرات نامتناسبی را در محیط‌های کم‌آندروژن- اعمال کند.

استفاده از فاز حجیم

متاسترون کاربرد اولیه خود را در مراحل حجیم می یابد، جایی که افزایش سریع و با کیفیت عضله هدف اصلی است. بر خلاف بسیاری از عوامل حجیم کننده که آب زیرپوستی قابل توجهی را رسوب می کنند، متاسترون چیزی را تولید می کند که بدنسازان آن را به عنوان دستاوردهای "خشک" یا "سخت" توصیف می کنند. این ترکیب باعث افزایش جبران گلیکوژن در بافت عضلانی می شود و در نتیجه ظاهری کامل و متراکم ایجاد می کند که از نظر بصری از ظاهر "پف کرده" مرتبط با ترکیبات استروژن بالا متمایز است.

کاربران معمولاً تغییرات قابل توجهی را در سه تا هفت روز اول مدیریت گزارش می دهند. افزایش قدرت اغلب چشمگیر و سریع است، به طوری که برخی از کاربران در هفته اول جهش های قابل توجهی را در بالابرهای ترکیبی خود مشاهده می کنند. این شروع سریع اثر متاسترون را برای بدنسازانی جذاب می کند که به دنبال شکستن پلاتوهای قدرتی یا اضافه کردن یک لمس نهایی به یک پایه عضلانی-تثبیت شده هستند.

ملاحظات انباشته شدن

در عمل، متاسترون به ندرت به عنوان یک ترکیب مستقل استفاده می شود. سرکوب عمیق تولید تستوسترون درون زا که همراه با استفاده از آن است، پایه تستوسترون را برای چرخه های بیش از دو هفته تقریباً اجباری می کند. بدون تستوسترون اگزوژن، کاربران به سرعت عواقب هیپوگنادیسم را تجربه می کنند: بی حالی، کاهش میل جنسی، اختلالات خلقی، و فشار کاتابولیک بر بافت عضلانی.

پروتکل های متداول انباشتگی متاسترون را با یک{0} استر تستوسترون با اثر طولانی (مانند تستوسترون انانتات یا سیپیونات) به عنوان پایه جفت می کنند، که گاهی اوقات با سایر ترکیبات غیر معطر مانند Masteron یا Primobolan برای اثرات هم افزایی تکمیل می شود. این ترکیب معمولاً در جلوی یک چرخه-چهار هفته اول- قرار می‌گیرد تا در حالی که مواد تزریقی طولانی‌تر-به غلظت‌های ثابت- می‌رسند، فواید سریع دارند.

پیش{0}برنامه مسابقه

مشخصات متاسترون{0}}غیر معطر و بدون{1}}آب-آن را از لحاظ نظری برای آماده سازی قبل از مسابقه جذاب می کند. با این حال، پتانسیل سمیت کبدی و تأثیر منفی آن بر پروفایل لیپیدی معمولاً استفاده از آن را در هفته‌های آخر قبل از مسابقه، زمانی که سلامت کبد و عملکرد قلبی عروقی تحت تأثیر رژیم‌های غذایی شدید و پروتکل‌های ادرارآور قرار دارند، مانع می‌شود.

رشد سریع عضلات

مهمترین مزیت متاسترون، سرعت و کیفیت افزایش عضله است. کاربران معمولاً افزایش 10 تا 15 پوندی را طی یک چرخه 4 هفته‌ای گزارش می‌کنند که اکثر این وزن به جای آب یا چربی، بافت بدون چربی را نشان می‌دهد. سیگنال دهی قوی آنابولیک این ترکیب-400% فعالیت آنابولیک متیل تستوسترون باعث احتباس نیتروژن، سنتز پروتئین و ذخیره گلیکوژن با سرعتی می شود که ترکیبات خوراکی کمی می توانند مطابقت داشته باشند.

افزایش قدرت

طبق گزارشات، افزایش قدرت متاسترون با افزایش وزن متوسط ​​نامتناسب است. کاربران اغلب توجه می کنند که حداکثر یک-تکرار آنها در حرکات مرکب به طور قابل ملاحظه ای افزایش می یابد، گاهی اوقات بین 15 تا 20 درصد در طی یک دوره سه--چهار-هفته ای. این افزایش قدرت احتمالاً ناشی از ترکیبی از افزایش کارایی عصبی عضلانی، بهبودی بیشتر بین جلسات تمرینی و اثرات آندروژنیک این ترکیب بر روی سیستم عصبی مرکزی است.

حداقل احتباس آب

برای بدنسازانی که کیفیت زیبایی شناختی را به مقیاس مطلق ترجیح می دهند، طبیعت خشک متاسترون یک مزیت قابل توجه است. فقدان احتباس آب استروژنی به این معنی است که افزایش از نظر بصری به عنوان افزایش تراکم عضلانی به جای نفخ منتشر آشکار است. ماهیچه‌ها سخت‌تر و مشخص‌تر به نظر می‌رسند و عروقی در بسیاری از کاربران بهبود یافته است.

بدون عوارض جانبی استروژنیک

نمایه غیر معطر کننده نیاز به مهارکننده های آروماتاز ​​را در طول چرخه از بین می برد و از نظر تئوری خطر ابتلا به ژنیکوماستی را کاهش می دهد. با این حال، همانطور که در بالا ذکر شد، این مزیت باید با پتانسیل علائم کمبود استروژن سنجیده شود.

محدوده دوز استاندارد

اجماع بین کاربران باتجربه، محدوده دوز موثر متاسترون را بین 10 تا 20 میلی گرم در روز قرار می دهد. این یک پنجره درمانی بسیار باریک را نشان می دهد. انحرافات کمتر از 10 میلی گرم اغلب نتایج ناچیز ایجاد می کنند، در حالی که انحرافات بالای 20 میلی گرم به طور تصاعدی خطر سمیت کبدی را بدون افزایش متناسب اثرات آنابولیک افزایش می دهند.

استراتژی های تیتراسیون

برخی از کاربران از یک رویکرد تیتراسیون تدریجی حمایت می کنند، که چرخه را با 10 میلی گرم در روز برای هفته اول شروع می کنند و سپس به 20 میلی گرم در روز برای بقیه چرخه می روند. این استراتژی به کاربر اجازه می دهد تا تحمل فردی را ارزیابی کند و علائم اولیه استرس کبدی را قبل از اینکه از نظر بالینی قابل توجه باشد شناسایی کند.

برخی دیگر طرفدار رویکرد دوز ثابت-با حفظ 20 میلی گرم در روز در کل دوره چرخه هستند. این رویکرد پروتکل را ساده می کند، اما نیاز به نظارت دقیق بر عملکرد کبد و سلامت عمومی- دارد.

ملاحظات دوز میکرو-

تعداد کمی از کاربران از یک استراتژی دوز میکرو استفاده می‌کنند و دوز روزانه را به دو نوبت 5 تا 10 میلی‌گرمی (صبح و عصر) تقسیم می‌کنند. منطق پشت این رویکرد حفظ غلظت سرمی پایدارتر و کاهش بالقوه اوج بار کبدی مرتبط با یک دوز بزرگ است. با این حال، نیم‌عمر 8 تا 12 ساعته متاسترون، دو بار-در روز را از نظر فیزیولوژیکی مناسب‌تر از مصرف یک‌بار-در روز می‌کند.

چرخه استاندارد

طول چرخه اجماع برای متاسترون سه تا چهار هفته است. این مدت زمان یک سازش محاسبه شده بین دستیابی به اثرات آنابولیک معنی دار و محدود کردن قرار گرفتن در معرض تجمعی سموم کبدی را نشان می دهد. چرخه‌های طولانی‌تر-بیش از چهار هفته{3}}به‌دلیل تأثیرات واضح این ترکیب بر روی آنزیم‌های کبدی و پروفایل‌های لیپیدی به شدت منع می‌شوند.

پروتکل پالس دو هفته ای{{0}

برخی از کاربران از پروتکل "پالس" استفاده می کنند که شامل دو هفته تجویز فعال و به دنبال آن یک هفته تعطیل است که برای چندین دوره تکرار می شود. این رویکرد از نظر تئوری به بهبود نسبی کبدی بین دوره‌های مواجهه با حفظ تکانه آنابولیک اجازه می‌دهد. با این حال، نوسانات هورمونی ذاتی در چنین پروتکلی-سرکوب مکرر و بازیابی نسبی محور HPTA- ممکن است هزینه های فیزیولوژیکی خود را تحمیل کند.

گزارش های مورد استفاده گسترده

گزارش‌های موردی مستند، کاربرانی را توصیف می‌کنند که متاسترون را با 20 میلی‌گرم در روز به مدت شش هفته یا بیشتر تجویز کرده‌اند. این قرار گرفتن در معرض طولانی مدت به طور یکنواخت با آسیب شناسی کبدی قابل توجه، از جمله زردی کلستاتیک، افزایش آنزیم های کبدی، و در برخی موارد، دوره های بهبودی طولانی مدت بیش از دو تا سه ماه مرتبط است. چنین گزارش های موردی بر اهمیت پایبندی به دستورالعمل های تعیین شده طول چرخه تأکید می کند.

نیمه عمر{0}}حذف

نیمه عمر دفع متاسترون تقریباً 8 تا 12 ساعت است. این نیمه عمر متوسط ​​مشخصه 17 -استروئیدهای خوراکی متیله است و نشان دهنده مقاومت ترکیب در برابر متابولیسم کبدی است. مفهوم عملی این است که غلظت سرمی ثابت در حدود دو تا سه روز پس از دوز ثابت به دست می آید.

مسیر متابولیک

متاسترون تحت متابولیسم کبدی قرار می گیرد و کبد به عنوان محل اولیه تبدیل زیستی عمل می کند. گروه متیل 17 -مسیر طبیعی غیرفعال سازی متابولیک را مختل می کند و کبد را مجبور به استفاده از مسیرهای آنزیمی جایگزین و کم کارآمد می کند. این گلوگاه متابولیک مکانیسم اولیه زیربنایی سمیت کبدی این ترکیب است.

دفع

این ترکیب و متابولیت های آن عمدتاً از طریق کلیه دفع می شوند و در ادرار ظاهر می شوند. پنجره تشخیص متاسترون در تست های استاندارد کنترل دوپینگ متغیر است، اما به طور کلی بسته به حساسیت سنجش و متابولیت مورد هدف، از چند روز تا چند هفته متغیر است.

ضرورت PCT

متاسترون در محور بیضه-هیپوفیز-هیپوتالاموس سرکوب عمیقی دارد. کاربران معمولاً ظرف چند روز پس از شروع چرخه، تقریباً-سرکوب کامل تولید تستوسترون درون زا را تجربه می کنند. این سرکوب صرفاً عملکردی نیست، بلکه منعکس کننده کاهش واقعی خروجی گنادوتروپین هیپوفیز است. در نتیجه، پس از چرخه درمانی اختیاری نیست. این یک نیاز مطلق برای بازگرداندن تولید تستوسترون فیزیولوژیکی است.

پروتکل‌های مبتنی بر SERM{0}

پروتکل استاندارد PCT برای متاسترون شامل تجویز تعدیل کننده های انتخابی گیرنده استروژن (SERMs) برای تحریک آزادسازی گنادوتروپین هیپوفیز است. کلومیفن سیترات (Clomid) و تاموکسیفن سیترات (Nolvadex) رایج ترین عوامل استفاده شده هستند.

یک پروتکل معمولی Clomid ممکن است از یک برنامه کاهش یافته پیروی کند: 50 میلی گرم در روز برای دو هفته اول، و به دنبال آن 25 میلی گرم در روز برای دو هفته بعدی. یک پروتکل معمولی Nolvadex ممکن است روزانه 40 میلی گرم برای دو هفته اول و به دنبال آن 20 میلی گرم در روز برای دو هفته بعدی استفاده کند.

برخی از پروتکل‌ها هر دو عامل را ترکیب می‌کنند: کلومید با دوز 50/50/25/25 میلی‌گرم همراه با Nolvadex با دوز 40/40/20/20 میلی‌گرم، که طی چهار هفته تجویز می‌شود. منطق درمان ترکیبی دستیابی به تحریک افزایش یافته گنادوتروپین (از طریق تضاد گیرنده استروژن قوی تر Clomid در هیپوفیز) و مدولاسیون سیستمیک استروژن (از طریق اثرات خاص Nolvadex) است.

مدت زمان PCT

حداقل مدت زمان توصیه شده PCT پس از چرخه متاسترون چهار هفته است. برخی از پزشکان از پروتکل های PCT طولانی مدت شش هفته یا بیشتر حمایت می کنند، به ویژه پس از چرخه هایی که شامل انباشته شدن با ترکیبات سرکوب کننده اضافی است.

پشتیبانی جانبی در طول PCT

در طول دوره PCT، کاربران معمولاً از عوامل پشتیبانی کمکی برای مدیریت عوارض جانبی نوسانات هورمونی استفاده می کنند. گاهی اوقات از مکمل DHEA برای فراهم کردن بستری برای تولید هورمون درون زا استفاده می شود. داروهای حمایت کننده کبد-از جمله N{3}}استیل سیستئین (NAC) با 1000-1200 میلی گرم در روز، TUDCA با 300-500 میلی گرم در روز، و خار مریم با 600-900 میلی گرم در روز{10}} اغلب در طول دوره PCT و دوره بعدی توصیه می شود.

جدی ترین نگرانی مرتبط با استفاده از متاسترون سمیت کبدی است. متیلاسیون 17 - که فراهمی زیستی خوراکی را ممکن می‌سازد، همچنین این ترکیب را به بستری برای آنزیم‌های کبدی تبدیل می‌کند که واسطه‌های واکنشی را تولید می‌کنند. گزارش‌های موردی مواردی از زردی شدید کلستاتیک، افزایش آنزیم‌های کبدی (ALT، AST، آلکالین فسفاتاز) و در برخی موارد، اختلال عملکرد کبدی طولانی‌مدت که نیاز به بستری شدن دارد را مستند می‌کند.

نام های تجاری	سوپردرول; متیلدروستانولون؛ متاسترون؛ 2،17 -دی متیل-4، 5 -دی هیدروتستوسترون؛
CAS	3381-88-2
جرم مولی	318.501
فرمول	C21H34O2
خلوص	بالای 98 درصد
ظاهر	پودر کریستالی سفید

 

 

هر گونه نیاز، لطفا با ما تماس بگیرید

ایمیل: Jasonraws106@gmail.com

WhatsApp: +86-15572565525
تلگرام: +86-15871669785

   

                                  

 

متاسترون (Superdrol) یکی از قوی ترین ترکیبات آنابولیک خوراکی است که تاکنون در دسترس جامعه بدنسازی قرار گرفته است. گزینش پذیری قابل توجه آنابولیک، شروع سریع اثر، و دستاوردهای خشک و کیفیت آن باعث شده است که آن را در میان کاربران با تجربه طرفداران اختصاص داده باشد. با این حال، این مزایا به طور جدایی ناپذیری با خطرات مهم مرتبط هستند: سمیت کبدی عمیق، سرکوب شدید HPTA، تغییرات نامطلوب چربی، و پتانسیل اختلال غدد درون ریز پایدار.

تگ های محبوب: -پودر متاسترون (superdrol) با کیفیت بالا برای بدنسازی cas:3381-88-2، پودر متاسترون (superdrol) با کیفیت بالا برای بدنسازی cas:3381-88-2 تولید کنندگان، تامین کنندگان، کارخانه