داستینکس (کابرگولین)

کابرگولین برای اولین بار در سال 1993 برای استفاده پزشکی معرفی شد. معمولاً در درمان سطوح بالای پرولاکتین استفاده می شود. همچنین در درمان پرولاکتینوما و بیماری پارکینسون استفاده می شود. از آن زمان، آن را به طور گسترده ای در بدنسازی برای اضافه کردن حجم به توده لاغر بدن استفاده می شود.

کابرگولین دارویی است که متعلق به دسته ای از داروها به نام آگونیست های دوپامین است. این دارو عمدتاً برای درمان شرایط پزشکی مربوط به تولید بیش از حد هورمون پرولاکتین، وضعیتی که به عنوان هیپرپرولاکتینمی شناخته می شود، استفاده می شود. کابرگولین با تحریک گیرنده های دوپامین در مغز عمل می کند که به کاهش تولید پرولاکتین توسط غده هیپوفیز کمک می کند.

 

 

 

کابرگولین گیرنده های دوپامینرژیک در مرکز را تحریک می کند که منجر به تعدادی از اثرات دارویی می شود. پنج نوع گیرنده دوپامین از دو زیر خانواده دوپامینرژیک شناسایی شده است. زیرخانواده گیرنده های دوپامینرژیک D1 از زیر گیرنده های D1 و D5 تشکیل شده است که با دیسکینزی مرتبط هستند. زیرخانواده گیرنده های دوپامینرژیک D2 از زیر گیرنده های D2، D3 و D4 تشکیل شده است که با بهبود علائم اختلالات حرکتی مرتبط هستند. بنابراین، فعالیت آگونیستی خاص برای گیرنده‌های زیرخانواده D2، عمدتاً زیرگروه‌های گیرنده D2 و D3، اهداف اولیه عوامل ضد پارکینسونی دوپامینرژیک هستند. تصور می شود که تحریک D2 پس سیناپسی در درجه اول مسئول اثر ضد پارکینسونی آگونیست های دوپامین است، در حالی که تحریک پیش سیناپسی D2 اثرات محافظت کننده عصبی ایجاد می کند. این مشتق ارگوت نیمه مصنوعی فعالیت آگونیستی قوی روی گیرنده‌های دوپامین D2- و3- نشان می‌دهد. همچنین نشان می دهد: فعالیت آگونیستی (به ترتیب کاهش پیوندهای پیوندی) روی 5-هیدروکسی تریپتامین (5-HT)2B، 5-HT2A، 5-HT1D، دوپامین D4، {{ 23}} گیرنده‌های HT1A، دوپامین D1، 5-HT1B و 5-HT2C و فعالیت آنتاگونیست روی گیرنده‌های 2B، 2A و 2C. سندرم پارکینسون زمانی ظاهر می شود که تقریباً 80 درصد از فعالیت دوپامینرژیک در مسیر سیاه پوستی مغز از بین برود. از آنجایی که این جسم مخطط در تعدیل شدت فعالیت هماهنگ عضلانی (مانند حرکت، تعادل، راه رفتن) نقش دارد، از دست دادن فعالیت ممکن است منجر به دیستونی (انقباض حاد عضلانی)، پارکینسونیسم (شامل علائم برادی‌کینزی، لرزش، سفتی، و عضله صاف) شود. آکاتزی (بی قراری درونی)، دیسکینزی دیررس (حرکات غیرارادی عضلانی معمولاً با از دست دادن طولانی مدت فعالیت دوپامینرژیک همراه است)، و سندرم بدخیم نورولپتیک، که زمانی آشکار می شود که انسداد کامل دوپامین سیاه استریاتال رخ دهد. فعالیت دوپامینرژیک بالا در مسیر مزولیمبیک مغز باعث توهم و هذیان می شود. این عوارض جانبی آگونیست های دوپامین تظاهراتی است که در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی که بیش فعالی در این ناحیه از مغز دارند دیده می شود. عوارض جانبی توهم زا آگونیست های دوپامین نیز ممکن است به دلیل آگونیسم 5-HT2A باشد. مسیر لوله‌ای فاندیبولار مغز از هیپوتالاموس سرچشمه می‌گیرد و به غده هیپوفیز ختم می‌شود. در این مسیر، دوپامین لاکتوتروف های هیپوفیز قدامی را از ترشح پرولاکتین مهار می کند. افزایش فعالیت دوپامینرژیک در مسیر توبرونفوندیبولار باعث مهار ترشح پرولاکتین می شود.

 

 

● سرکوب شیردهی

● هیپرپرولاکتینمی

● درمان کمکی تومورهای غده هیپوفیز تولید کننده پرولاکتین (پرولاکتینوم).

● تک درمانی بیماری پارکینسون در مرحله اولیه.

● درمان ترکیبی، همراه با لوودوپا و یک مهارکننده دکربوکسیلاز مانند کاربیدوپا، در مرحله پیشرونده بیماری پارکینسون.

● در برخی کشورها نیز: ابلکشن و اختلالات مرتبط با هیپرپرولاکتینمی (آمنوره، الیگومنوره، عدم تخمک گذاری، ورم پستان غیر نفاس و گالاکتوره).

● درمان فیبروم رحم.

● درمان کمکی آکرومگالی، کابرگولین کارآیی پایینی در سرکوب سطوح هورمون رشد دارد و در سرکوب هیپرپرولاکتینمی که در 20-30 درصد موارد آکرومگالی وجود دارد، بسیار کارآمد است. هورمون رشد و پرولاکتین از نظر ساختاری مشابه هستند و اثرات مشابهی در بسیاری از بافت های هدف دارند، بنابراین هدف قرار دادن پرولاکتین ممکن است به علائم کمک کند زمانی که ترشح هورمون رشد نمی تواند به اندازه کافی با روش های دیگر کنترل شود.

کابرگولین اغلب به‌عنوان یک داروی خط اول در مدیریت پرولاکتینوما استفاده می‌شود، زیرا میل ترکیبی بالاتری برای مکان‌های گیرنده D2، عوارض جانبی کم‌تر، و برنامه دوز راحت‌تر نسبت به بروموکریپتین قدیمی‌تر دارد، اگرچه در بارداری بروموکریپتین اغلب هنوز انتخاب می‌شود. اطلاعات کمتری در مورد ایمنی کابرگولین در بارداری وجود دارد.

 

 

گیرنده دوپامین D2 یک 7-گیرنده جفت شده با پروتئین G گذرنده مرتبط با پروتئین های Gi است. در لاکتوتروف ها، تحریک دوپامین D2 باعث مهار آدنیلیل سیکلاز می شود که غلظت cAMP داخل سلولی را کاهش می دهد و آزادسازی وابسته به IP Ca2 پلاس از ذخایر درون سلولی را مسدود می کند. کاهش سطح کلسیم درون سلولی نیز ممکن است از طریق مهار هجوم کلسیم از طریق کانال‌های کلسیمی با ولتاژ ایجاد شود، نه از طریق مهار آدنیلیل سیکلاز. علاوه بر این، فعال شدن گیرنده فسفوریلاسیون MAPK p42/p44 را مسدود می کند و فسفوریلاسیون MAPK/ERK کیناز را کاهش می دهد. به نظر می رسد مهار MAPK توسط c-Raf و مهار وابسته به B-Raf MAPK/ERK کیناز واسطه می شود. ترشح هورمون رشد تحریک‌شده با دوپامین از غده هیپوفیز با کاهش هجوم کلسیم داخل سلولی از طریق کانال‌های کلسیم دارای ولتاژ به جای مهار آدنیلیل سیکلاز انجام می‌شود. تحریک گیرنده های دوپامین D2 در مسیر نیگروستریاتال منجر به بهبود فعالیت هماهنگ عضلانی در افراد مبتلا به اختلالات حرکتی می شود. کابرگولین یک آگونیست گیرنده دوپامین طولانی اثر با میل ترکیبی بالا برای گیرنده های D2 است. مطالعات اتصال گیرنده نشان می‌دهد که کابرگولین میل ترکیبی کمی برای دوپامین D1، 1، و 2- آدرنرژیک، و 5-HT{23}} و 5-HT2-سروتونین دارد. گیرنده ها

 

 

تگ های محبوب: Dostinex (کابرگولین)، چین dostinex (cabergoline) تولید کنندگان، تامین کنندگان، کارخانه